(Dz. U. z dnia 26 kwietnia 2004 r.)

W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

podaje do powszechnej wiadomości:

W dniu 5 października 1973 r. została sporządzona w Monachium Konwencja o udzielaniu patentów europejskich, zmieniona aktem zmieniającym artykuł 63 Konwencji z dnia 17 grudnia 1991 r. oraz decyzjami Rady Administracyjnej Europejskiej Organizacji Patentowej z dnia 21 grudnia 1978 r., 13 grudnia 1994 r., 20 października 1995 r., 5 grudnia 1996 r. oraz 10 grudnia 1998 r., wraz z Protokołami stanowiącymi jej integralną część, a w dniu 29 listopada 2000 r. podpisany został w Monachium Akt rewidujący^*) Konwencję o udzielaniu patentów europejskich, w następującym brzmieniu:

_________

*)  Tekst Aktu rewidującego konwencję nie jest publikowany, ponieważ Akt dotychczas nie wszedł w życie. Akt zostanie opublikowany, a informacja o jego wejściu w życie zostanie zamieszczona w odrębnym oświadczeniu rządowym.

Przekład

zmieniona aktem zmieniającym art. 63 Konwencji z dnia 17 grudnia 1991 r. oraz decyzjami Rady Administracyjnej Europejskiej Organizacji Patentowej z dnia 21 grudnia 1978 r., 13 grudnia 1994 r., 20 października 1995 r., 5 grudnia 1996 r. oraz 10 grudnia 1998 r.

Umawiające się państwa,

pragnąc umocnić współpracę między państwami Europy w dziedzinie ochrony wynalazków,

pragnąc, aby w tych państwach taka ochrona mogła być uzyskiwana za pomocą jednej procedury udzielania patentów i poprzez ustanowienie pewnych jednolitych zasad rządzących tak udzielonymi patentami,

pragnąc zawrzeć w tym celu konwencję powołującą Europejską Organizację Patentową i stanowiącą porozumienie szczególne w rozumieniu art. 19 Konwencji o ochronie własności przemysłowej, podpisanej w Paryżu dnia 20 marca 1883 r. i po raz ostatni zmienionej dnia 14 lipca 1967 r., oraz układ o patencie regionalnym w rozumieniu art. 45 ust. 1 Układu o współpracy patentowej z dnia 19 czerwca 1970 r.,

uzgodniły następujące postanowienia:

Niniejszym ustanawia się wspólny dla umawiających się państw system prawa o udzielaniu patentów.

(1) Patenty udzielone na mocy niniejszej konwencji noszą nazwę patentów europejskich.

(2) Patent europejski posiada w każdym umawiającym się państwie, dla którego został udzielony, ten sam skutek i podlega tym samym warunkom, co patent krajowy udzielony przez to państwo, chyba że niniejsza konwencja stanowi inaczej.

Można wnosić o udzielenie patentu europejskiego dla jednego lub kilku umawiających się państw.

(1) Niniejsza konwencja ustanawia Europejską Organizację Patentową, zwaną dalej "Organizacją". Posiada ona autonomię administracyjną i finansową.

(2) Organami Organizacji są:

(a)    Europejski Urząd Patentowy;

(b)    Rada Administracyjna.

(3) Zadaniem Organizacji jest udzielanie patentów europejskich. Zadanie to realizuje Europejski Urząd Patentowy nadzorowany przez Radę Administracyjną.

(1) Organizacja posiada osobowość prawną.

(2) W każdym umawiającym się państwie Organizacja korzysta ze zdolności prawnej w najszerszym zakresie przyznawanym osobom prawnym zgodnie z prawem krajowym tego państwa; może ona w szczególności nabywać lub zbywać majątek ruchomy i nieruchomy oraz może być stroną w procesie sądowym.

(3) Organizację reprezentuje prezes Europejskiego Urzędu Patentowego.

(1) Organizacja ma swoją siedzibę w Monachium.

(2) Europejski Urząd Patentowy jest tworzony w Monachium. Posiada oddział w Hadze.

W celu zapewnienia informacji i łączności można na mocy decyzji Rady Administracyjnej powołać w razie potrzeby biura Europejskiego Urzędu Patentowego w umawiających się państwach i przy organizacjach międzyrządowych z dziedziny własności przemysłowej, pod warunkiem uzyskania zgody zainteresowanego umawiającego się państwa lub organizacji.

Protokół o przywilejach i immunitetach, stanowiący załącznik do niniejszej konwencji, określa warunki, na jakich Organizacja, członkowie Rady Administracyjnej, pracownicy Europejskiego Urzędu Patentowego oraz inne osoby wymienione w tym protokole jako biorące udział w pracach Organizacji korzystają na terytorium każdego umawiającego się państwa z przywilejów i immunitetów niezbędnych do wykonywania swoich obowiązków.

(1) Zobowiązanie umowne Organizacji podlega prawu mającemu zastosowanie do danej umowy.

(2) Zobowiązanie pozaumowne Organizacji wynikające ze szkody spowodowanej przez nią lub przez pracowników Europejskiego Urzędu Patentowego podczas wykonywania ich obowiązków podlega przepisom prawa Republiki Federalnej Niemiec. Jeżeli szkoda spowodowana jest przez oddział w Hadze albo biuro lub pracowników tam zatrudnionych, stosuje się przepisy prawa umawiającego się państwa, w którym znajduje się ten oddział lub biuro.

(3) Odpowiedzialność osobistą pracowników Europejskiego Urzędu Patentowego wobec Organizacji ustala Regulamin pracowniczy lub warunki zatrudnienia.

(4) Sądami właściwymi do rozstrzygania sporów wynikających z przepisów ust. 1 i 2 są:

(a)    dla sporów z ust. 1, właściwe dla tego rodzaju spraw - sądy Republiki Federalnej Niemiec, o ile zawarta między stronami umowa nie wskazuje sądów innego państwa;

(b)    dla sporów wynikających z ust. 2, albo właściwe dla tego rodzaju spraw - sądy Republiki Federalnej Niemiec, albo właściwe dla tego rodzaju spraw sądy państwa, w którym znajduje się oddział lub biuro.

(1) Europejskim Urzędem Patentowym kieruje prezes, który odpowiada za swoją działalność przed Radą Administracyjną.

(2) W tym celu prezes pełni w szczególności następujące funkcje i posiada następujące uprawnienia:

(a)    podejmuje niezbędne kroki w celu zapewnienia funkcjonowania Europejskiego Urzędu Patentowego, włącznie z zatwierdzaniem wewnętrznych instrukcji administracyjnych i publikowaniem informacji do publicznej wiadomości;

(b)    określa, o ile konwencja nie zawiera przepisów w tym względzie, które zadania mają być realizowane w Europejskim Urzędzie Patentowym w Monachium, a które w jego oddziale w Hadze;

(c)    może przedłożyć Radzie Administracyjnej projekt zmiany niniejszej konwencji oraz projekt przepisów o charakterze ogólnym lub decyzji, które wchodzą w zakres kompetencji Rady Administracyjnej;

(d)    przygotowuje i realizuje budżet oraz budżet korygujący lub uzupełniający;

(e)    każdego roku przedkłada Radzie Administracyjnej sprawozdanie z zarządu;

(f)    sprawuje władzę zwierzchnią nad personelem;

(g)    z zastrzeżeniem postanowień art. 11 mianuje i awansuje pracowników;

(h)    sprawuje władzę dyscyplinarną nad pracownikami, z wyjątkiem pracowników, o których mowa w art. 11, oraz może występować do Rady Administracyjnej z wnioskiem o postępowanie dyscyplinarne w stosunku do pracowników, o których mowa w art. 11 ust. 2 i 3;

(i)    może delegować swoje obowiązki i uprawnienia.

(3) Prezes wspomagany jest przez kilku wiceprezesów. Jeśli prezes jest nieobecny lub niezdolny do pełnienia obowiązków, zastępuje go jeden z wiceprezesów zgodnie z procedurą ustaloną przez Radę Administracyjną.

(1) Prezes Europejskiego Urzędu Patentowego powoływany jest decyzją Rady Administracyjnej.

(2) Wiceprezesi powoływani są decyzją Rady Administracyjnej po zasięgnięciu opinii prezesa.

(3) Członkowie Komisji Odwoławczych i Rozszerzonej Komisji Odwoławczej, włącznie z przewodniczącymi, powoływani są decyzją Rady Administracyjnej na wniosek prezesa Europejskiego Urzędu Patentowego. Mogą oni być ponownie powołani decyzją Rady Administracyjnej po zasięgnięciu opinii prezesa Europejskiego Urzędu Patentowego.

(4) Rada Administracyjna sprawuje władzę dyscyplinarną w stosunku do pracowników, o których mowa w ust. 1-3.

Pracownicy Europejskiego Urzędu Patentowego, nawet po rozwiązaniu umowy o pracę, zobowiązani są zarówno do nieujawniania, jak i do niewykorzystywania informacji, które ze względu na swój charakter stanowią tajemnicę zawodową.

(1) Pracownicy oraz byli pracownicy Europejskiego Urzędu Patentowego lub ich następcy prawni mogą, w przypadku sporów z Europejską Organizacją Patentową, zwracać się do Trybunału Administracyjnego Międzynarodowej Organizacji Pracy stosownie do Statutu Trybunału oraz w granicach i z zastrzeżeniem warunków ustalonych w Regulaminie pracowniczym dla pracowników stałych lub ustalonych w Regulaminie systemu emerytalnego albo wynikających z warunków zatrudnienia innych pracowników.

(2) Odwołanie jest dopuszczalne tylko wtedy, jeśli zainteresowany wykorzystał wszystkie inne środki odwoławcze dostępne, zależnie od okoliczności, na podstawie Regulaminu pracowniczego, Regulaminu systemu emerytalnego albo warunków zatrudnienia.

(1) Urzędowymi językami obowiązującymi w Europejskim Urzędzie Patentowym są: angielski, francuski i niemiecki. Europejskie zgłoszenia patentowe muszą być dokonane w jednym z tych języków.

(2) Jednakże, osoby fizyczne lub osoby prawne posiadające miejsce zamieszkania albo główną siedzibę firmy na terytorium umawiającego się państwa, którego językiem urzędowym jest język inny niż angielski, francuski lub niemiecki, oraz obywatele tego państwa zamieszkujący za granicą, mogą dokonywać europejskich zgłoszeń patentowych w języku urzędowym tego państwa. Niemniej jednak, w terminie określonym w Regulaminie wykonawczym, należy złożyć tłumaczenie na jeden z języków urzędowych Europejskiego Urzędu Patentowego; tłumaczenie to można uzgadniać z oryginalnym tekstem zgłoszenia w trakcie całego postępowania przed Europejskim Urzędem Patentowym.

(3) Język urzędowy Europejskiego Urzędu Patentowego, w którym dokonano europejskiego zgłoszenia patentowego lub w przypadku, o którym mowa w ust. 2, języki tłumaczenia są językami stosowanymi we wszystkich postępowaniach przed Europejskim Urzędem Patentowym dotyczących zgłoszenia lub udzielonego patentu, o ile Regulamin wykonawczy nie stanowi inaczej.

(4) Osoby, o których mowa w ust. 2, mogą również składać w języku urzędowym danego umawiającego się państwa te dokumenty, które należy złożyć w określonym terminie. Jednakże, muszą one, w terminie określonym w Regulaminie wykonawczym, złożyć ich tłumaczenie na język stosowany w postępowaniu; w przypadkach przewidzianych w Regulaminie wykonawczym, mogą one złożyć tłumaczenie na inny język urzędowy Europejskiego Urzędu Patentowego.

(5) Jeśli jakikolwiek dokument, niebędący częścią składową europejskiego zgłoszenia patentowego, zostanie złożony w innym języku niż przewiduje to niniejsza konwencja lub jeśli tłumaczenie wymagane na mocy niniejszej konwencji nie zostanie złożone w terminie, wówczas dokument uważa się za nieodebrany.

(6) Europejskie zgłoszenia patentowe publikuje się w języku postępowania.

(7) Opisy patentów europejskich publikuje się w języku postępowania; zawierają one tłumaczenie zastrzeżeń na dwa pozostałe języki urzędowe Europejskiego Urzędu Patentowego.

(8) W trzech językach urzędowych Europejskiego Urzędu Patentowego publikuje się:

(a)    Europejski Biuletyn Patentowy;

(b)    Dziennik Urzędowy Europejskiego Urzędu Patentowego.

(9) Wpisy do Europejskiego Rejestru Patentowego dokonywane są w trzech językach urzędowych Europejskiego Urzędu Patentowego. W przypadku wątpliwości, autentyczny jest wpis w języku postępowania.

Do prowadzenia postępowań ustanowionych niniejszą konwencją w Europejskim Urzędzie Patentowym utworzone zostają:

(a)    Sekcja Zgłoszeń;

(b)    Wydziały Poszukiwań;

(c)    Wydziały Badań;

(d)    Wydziały ds. Sprzeciwów;

(e)    Wydział Prawny;

(f)    Komisje Odwoławcze;

(g)    Rozszerzona Komisja Odwoławcza.

Sekcja Zgłoszeń znajduje się w oddziale w Hadze. Odpowiada ona za prowadzenie badania przy dokonaniu zgłoszenia oraz badania pod względem formalnym każdego europejskiego zgłoszenia patentowego aż do momentu złożenia wniosku o badanie lub oświadczenia przez zgłaszającego, stosownie do art. 96 ust. 1, że pragnie on dalszego prowadzenia postępowania w odniesieniu do swojego zgłoszenia. Jest ona również odpowiedzialna za publikację europejskiego zgłoszenia patentowego oraz sprawozdania z poszukiwania europejskiego.

Wydziały Poszukiwań znajdują się w oddziale w Hadze. Odpowiadają one za sporządzanie sprawozdań z poszukiwania europejskiego.

(1) Wydział Badań odpowiada za prowadzenie badania każdego europejskiego zgłoszenia patentowego od momentu, w którym kończą się zadania Sekcji Zgłoszeń.

(2) Wydział Badań składa się z trzech ekspertów o specjalności technicznej. Niemniej jednak, zgodnie z ogólną zasadą, do chwili podjęcia ostatecznej decyzji prowadzenie badania powierza się jednemu członkowi tego Wydziału. Postępowanie ustne prowadzone jest przed samym Wydziałem Badań. Jeśli Wydział Badań uważa, że wymaga tego charakter decyzji, rozszerza swój skład o dodatkowego eksperta o kwalifikacjach prawniczych. W przypadku równego podziału głosów, decyduje głos przewodniczącego Wydziału.

(1) Wydział ds. Sprzeciwów odpowiada za rozpatrywanie sprzeciwów wobec każdego patentu europejskiego.

(2) Wydział ds. Sprzeciwów składa się z trzech ekspertów o specjalności technicznej, z których co najmniej dwóch nie brało udziału w postępowaniu o udzielenie patentu, którego dotyczy sprzeciw. Ekspert, który brał udział w postępowaniu o udzielenie tego patentu europejskiego, nie może być przewodniczącym. Przed podjęciem ostatecznej decyzji w sprawie sprzeciwu Wydział ds. Sprzeciwów może powierzyć zbadanie sprzeciwu jednemu ze swoich członków. Postępowanie ustne prowadzone jest przed samym Wydziałem ds. Sprzeciwów. Jeśli Wydział ds. Sprzeciwów uważa, że wymaga tego charakter decyzji rozszerza swój skład o dodatkowego eksperta o kwalifikacjach prawniczych, który nie brał udziału w postępowaniu o udzielenie tego patentu. W przypadku równego podziału głosów, decyduje głos przewodniczącego Wydziału.

(1) Wydział Prawny odpowiada za decyzje dotyczące wpisów w Rejestrze Patentów Europejskich oraz dotyczące wpisu na listę zawodowych pełnomocników i skreślenia z tej listy.

(2) Decyzje Wydziału Prawnego podejmowane są przez jednego członka Wydziału posiadającego kwalifikacje prawnicze.

(1) Komisje Odwoławcze odpowiadają za rozpatrywanie odwołań od decyzji Sekcji Zgłoszeń, Wydziałów Badań, Wydziałów ds. Sprzeciwów oraz Wydziału Prawnego.

(2) Odwołania od decyzji Sekcji Zgłoszeń lub Wydziału Prawnego rozpatruje Komisja Odwoławcza w składzie trzech członków posiadających kwalifikacje prawnicze.

(3) Odwołania od decyzji Wydziału Badań rozpatruje Komisja Odwoławcza w składzie:

(a)    dwóch członków posiadających kwalifikacje techniczne i jednego członka posiadającego kwalifikacje prawnicze, jeżeli decyzja dotyczy odrzucenia europejskiego zgłoszenia patentowego albo odmowy udzielenia patentu europejskiego i została podjęta przez Wydział Badań w składzie mniejszym niż czterech członków;

(b)    trzech członków posiadających kwalifikacje techniczne i dwóch członków posiadających kwalifikacje prawnicze, jeżeli decyzja została podjęta przez Wydział Badań w składzie czterech członków albo jeżeli Komisja Odwoławcza uważa, że wymaga tego charakter odwołania;

(c)    trzech członków posiadających kwalifikacje prawnicze we wszystkich pozostałych przypadkach.

(4) Odwołania od decyzji Wydziału ds. Sprzeciwów rozpatruje Komisja Odwoławcza w składzie:

(a)    dwóch członków posiadających kwalifikacje techniczne i jednego członka posiadającego kwalifikacje prawnicze, jeżeli decyzja została podjęta przez Wydział ds. Sprzeciwów w składzie trzech członków;

(b)    trzech członków posiadających kwalifikacje techniczne i dwóch członków posiadających kwalifikacje prawnicze, jeżeli decyzja została podjęta przez Wydział ds. Sprzeciwów w składzie czterech członków albo jeżeli Komisja Odwoławcza uważa, że wymaga tego charakter odwołania.

(1) Rozszerzona Komisja Odwoławcza odpowiada za:

(a)    rozstrzyganie kwestii prawnych skierowanych do niej przez Komisje Odwoławcze;

(b)    wydawanie opinii w kwestiach prawnych skierowanych do niej przez prezesa Europejskiego Urzędu Patentowego, zgodnie z warunkami ustalonymi w art. 112.

(2) Rozszerzona Komisja Odwoławcza wydaje decyzje lub opinie w składzie pięciu członków posiadających kwalifikacje prawnicze i dwóch członków posiadających kwalifikacje techniczne. Przewodniczącym jest jeden z członków posiadających kwalifikacje prawnicze.

(1) Członków Rozszerzonej Komisji Odwoławczej oraz Komisji Odwoławczych powołuje się na okres pięciu lat i w ciągu tego okresu nie mogą zostać odwołani ze swojego stanowiska, chyba że istnieją poważne powody takiego odwołania i Rada Administracyjna na wniosek Rozszerzonej Komisji Odwoławczej podejmie decyzję z takim skutkiem.

(2) Członkowie Komisji nie mogą być członkami Sekcji Zgłoszeń, Wydziałów Badań, Wydziałów ds. Sprzeciwów lub Wydziału Prawnego.

(3) Członkowie Komisji w swoich decyzjach nie są związani żadnymi wytycznymi i przestrzegają jedynie przepisów niniejszej konwencji.

(4) Zasady proceduralne Komisji Odwoławczych i Rozszerzonej Komisji Odwoławczej zostają przyjęte zgodnie z przepisami Regulaminu wykonawczego. Zasady podlegają zatwierdzeniu przez Radę Administracyjną.

(1) Członkowie Komisji Odwoławczych lub Rozszerzonej Komisji Odwoławczej nie mogą brać udziału w postępowaniu odwoławczym, jeśli mają w nim jakikolwiek interes osobisty, jeśli poprzednio występowali w charakterze przedstawicieli jednej ze stron albo jeśli brali udział w podejmowaniu decyzji będącej przedmiotem odwołania.

(2) Jeśli z któregokolwiek powodu wymienionego w ust. 1 bądź z innej przyczyny członek Komisji Odwoławczej lub Rozszerzonej Komisji Odwoławczej uważa, że nie powinien brać udziału w postępowaniu odwoławczym, informuje o tym Komisję.

(3) Każda ze stron może z przyczyn wymienionych w ust. 1 bądź w przypadku podejrzenia o stronniczość wnieść o wyłączenie członków Komisji Odwoławczej lub Rozszerzonej Komisji Odwoławczej. Wniosek o wyłączenie nie jest dopuszczalny, jeśli strona, będąc świadoma istnienia powodów do wyłączenia, podjęła środki procesowe. Narodowość członków nie może stanowić podstawy wniosku o wyłączenie.

(4) Komisje Odwoławcze i Rozszerzona Komisja Odwoławcza podejmują decyzje w sprawach określonych w ust. 2 i 3 bez udziału członka, którego dotyczy wyłączenie. W celu podjęcia takiej decyzji, członka, co do którego złożono wniosek o wyłączenie, zastępuje jego zastępca.

Europejski Urząd Patentowy zobowiązany jest, na wniosek właściwego sądu krajowego rozpatrującego sprawę o naruszenie lub unieważnienie, wydać, po wniesieniu odpowiedniej opłaty, opinię techniczną dotyczącą patentu europejskiego będącego przedmiotem sprawy sądowej. Wydawanie takich opinii leży w gestii Wydziału Badań.

(1) Rada Administracyjna składa się z przedstawicieli umawiających się państw i ich zastępców. Każde umawiające się państwo ma prawo do wyznaczenia do Rady Administracyjnej jednego przedstawiciela i jednego jego zastępcy.

(2) Członkowie Rady Administracyjnej mogą być wspomagani przez doradców lub ekspertów, z zastrzeżeniem postanowień zawartych w przepisach proceduralnych tej Rady.

(1) Rada Administracyjna wybiera przewodniczącego i wiceprzewodniczącego spośród przedstawicieli umawiających się państw i ich zastępców. W przypadku gdy przewodniczący nie może wykonywać swoich funkcji, zastępuje go z urzędu wiceprzewodniczący.

(2) Kadencja przewodniczącego i wiceprzewodniczącego trwa trzy lata. Kadencja może zostać przedłużona.

(1) Jeżeli jest co najmniej osiem umawiających się państw, Rada Administracyjna może utworzyć Kolegium złożone z pięciu członków.

(2) Przewodniczący i wiceprzewodniczący Rady Administracyjnej są z urzędu członkami Kolegium; pozostali trzej członkowie wybierani są przez Radę Administracyjną.

(3) Kadencja członków wybranych przez Radę Administracyjną wynosi trzy lata. Nie można zostać wybranym na kolejną kadencję.

(4) Kolegium wykonuje obowiązki powierzone mu przez Radę Administracyjną zgodnie z przepisami proceduralnymi Rady.

(1) Posiedzenia Rady Administracyjnej zwołuje przewodniczący.

(2) W obradach Rady Administracyjnej bierze udział prezes Europejskiego Urzędu Patentowego.

(3) Raz do roku odbywa się posiedzenie zwyczajne Rady Administracyjnej. Dodatkowo Rada Administracyjna zbiera się z inicjatywy przewodniczącego lub na wniosek jednej trzeciej umawiających się państw.

(4) Obrady Rady Administracyjnej przebiegają na podstawie porządku obrad i odbywają się zgodnie z jej przepisami proceduralnymi.

(5) Wstępny porządek obrad obejmuje każdą kwestię, o której włączenie wnioskowało którekolwiek z umawiających się państw zgodnie z przepisami proceduralnymi.

(1) Światowa Organizacja Własności Intelektualnej reprezentowana jest na posiedzeniach Rady Administracyjnej zgodnie z postanowieniami porozumienia, które zostanie zawarte pomiędzy Europejską Organizacją Patentową a Światową Organizacją Własności Intelektualnej.

(2) Każda inna organizacja międzyrządowa zobowiązana do wprowadzania w życie procedur międzynarodowych w dziedzinie patentowej, z którą Organizacja zawarła porozumienie, jest reprezentowana na posiedzeniach Rady Administracyjnej zgodnie z postanowieniami zawartymi w takim porozumieniu.

(3) Wszelkie inne organizacje międzyrządowe i międzynarodowe organizacje pozarządowe, prowadzące działalność mieszczącą się w obszarze zainteresowań Organizacji, mogą zostać zaproszone przez Radę Administracyjną do wzięcia udziału w jej posiedzeniach w trakcie dyskusji nad sprawami będącymi przedmiotem obopólnych zainteresowań.

(1) Obrady Rady Administracyjnej prowadzone są w językach: angielskim, francuskim i niemieckim.

(2) Dokumenty przedkładane Radzie Administracyjnej i protokoły z jej obrad sporządzane są w trzech językach wymienionych w ust. 1.

Europejski Urząd Patentowy przekazuje do dyspozycji Rady Administracyjnej oraz każdego organu przez nią utworzonego personel, pomieszczenia i wyposażenie, które mogą być im niezbędne do wypełniania obowiązków.

(1) Rada Administracyjna uprawniona jest do zmiany następujących postanowień niniejszej konwencji:

(a)    terminów ustalonych w niniejszej konwencji; dotyczy to terminu ustalonego w art. 94 i to jedynie w warunkach ustalonych w art. 95;

(b)    regulaminu wykonawczego.

(2) Rada Administracyjna uprawniona jest, stosownie do niniejszej konwencji, do zatwierdzania lub zmiany następujących postanowień:

(a)    regulaminu finansowego;

(b)    regulaminu pracowniczego dla pracowników stałych oraz warunków zatrudnienia pozostałych pracowników Europejskiego Urzędu Patentowego, siatki płac dla pracowników stałych i pozostałych pracowników, a także charakteru i zasad przydzielania wszystkich dodatkowych świadczeń;

(c)    regulaminu systemu emerytalnego oraz stosownych podwyżek istniejących emerytur odpowiednio do wzrostu wynagrodzeń;

(d)    zasad dotyczących opłat;

(e)    zasad proceduralnych Rady.

(3) Niezależnie od postanowień art. 18 ust. 2 Rada Administracyjna, kierując się własnym doświadczeniem, uprawniona jest do podjęcia decyzji, że przy pewnych rodzajach spraw Wydziały Badań składają się z jednego eksperta posiadającego kwalifikacje techniczne. Decyzja taka może zostać uchylona.

(4) Rada Administracyjna uprawniona jest do upoważnienia prezesa Europejskiego Urzędu Patentowego do prowadzenia negocjacji oraz do zawierania, za jej zgodą, porozumień w imieniu Europejskiej Organizacji Patentowej z państwami, organizacjami międzyrządowymi i ośrodkami dokumentacji utworzonymi na mocy porozumień z tymi organizacjami.

(1) Prawo do głosowania w Radzie Administracyjnej zastrzeżone jest dla umawiających się państw.

(2) Z zastrzeżeniem stosowania postanowień art. 36 każde umawiające się państwo posiada jeden głos.

(1) Rada Administracyjna podejmuje decyzje, z wyjątkiem tych, o których mowa w ust. 2, zwykłą większością głosów umawiających się państw reprezentowanych i głosujących.

(2) Większość trzech czwartych głosów umawiających się państw reprezentowanych i głosujących wymagana jest do podejmowania tych decyzji, do podjęcia których Rada Administracyjna została upoważniona na podstawie art. 7, art. 11 ust. 1, art. 33, art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 2 i 4, art. 46, art. 87, art. 95, art. 134, art. 151 ust. 3, art. 154 ust. 2, art. 155 ust. 2, art. 156, art. 157 ust. 2-4, art. 160 ust. 1 drugie zdanie, art. 162, art. 163, art. 166, art. 167 i art. 172.

(3) Wstrzymania się od głosowania nie uważa się za oddanie głosu.

(1) Dla przyjęcia lub zmiany zasad dotyczących opłat i jeśli wkład finansowy wnoszony przez umawiające się państwa miałby przez to ulec zwiększeniu, dla przyjęcia budżetu Organizacji i budżetu korygującego lub uzupełniającego, każde umawiające się państwo może domagać się, po pierwszym głosowaniu, w którym każde umawiające się państwo dysponuje jednym głosem, i niezależnie od wyniku tego głosowania, niezwłocznego przeprowadzenia drugiego głosowania, w którym głosy przydzielone będą państwom zgodnie z ust. 2. Decyzja zostanie podjęta na podstawie wyniku tego drugiego głosowania.

(2) Liczbę głosów, jaką dysponuje każde umawiające się państwo w drugim głosowaniu, oblicza się następująco:

(a)    procent uzyskany dla każdego umawiającego się państwa w odniesieniu do podziału stosowanego dla nadzwyczajnych wkładów finansowych zgodnie z art. 40 ust. 3 i 4 mnoży się przez ilość umawiających się państw i dzieli przez pięć;

(b)    uzyskaną w ten sposób liczbę głosów zaokrągla się w górę do następnej liczby całkowitej;

(c)    do tej liczby dodaje się pięć dodatkowych głosów;

(d)    niemniej jednak, żadne umawiające się państwo nie może posiadać więcej niż trzydzieści głosów.

Wydatki Organizacji pokrywa się:

(a)    ze środków własnych Organizacji;

(b)    z wpłat dokonywanych przez umawiające się państwa z tytułu opłat za utrzymanie w mocy patentów europejskich w tych państwach;

(c)    gdy jest to niezbędne, z nadzwyczajnych wkładów finansowych wnoszonych przez umawiające się państwa;

(d)    w odpowiednich przypadkach, z dochodów, o których mowa w art. 146.

Środki własne Organizacji to przychody z opłat ustalonych w niniejszej konwencji, jak również wszelkie wpływy niezależnie od ich charakteru.

(1) Każde umawiające się państwo wpłaca do Organizacji, z tytułu każdej opłaty otrzymanej w tym państwie za utrzymanie w mocy patentu europejskiego, kwotę równą procentowi tej opłaty, który ustala Rada Administracyjna; nie przekracza on 75 % i jest jednakowy dla wszystkich umawiających się państw. Jednakże, jeśli procent ten odpowiada kwocie mniejszej niż jednolita kwota minimalna ustalona przez Radę Administracyjną, umawiające się państwo wpłaca do Organizacji tę minimalną kwotę.

(2) Każde umawiające się państwo przekazuje do Organizacji takie informacje, jakie Rada Administracyjna uważa za niezbędne do określenia wysokości należnych od niego wpłat.

(3) Terminy wymagalności tych wpłat ustala Rada Administracyjna.

(4) Jeśli wpłata nie zostanie przekazana w całości w wymagalnym terminie, wówczas umawiające się państwo płaci odsetki od pozostałej niezapłaconej kwoty.

(1) Wysokość opłat, o których mowa w art. 38, oraz procent, o którym mowa w art. 39, ustala się w takiej wysokości, aby zapewnić, że wpływy z tego tytułu będą wystarczające do zrównoważenia budżetu Organizacji.

(2) Jednakże, jeśli Organizacja nie może osiągnąć równowagi budżetowej zgodnie z warunkami ustalonymi w ust. 1, umawiające się państwa przekazują do Organizacji nadzwyczajne wkłady finansowe, których wysokość na dany okres rozliczeniowy określa Rada Administracyjna.

(3) Nadzwyczajne wkłady finansowe ustala się w stosunku do każdego umawiającego się państwa na podstawie liczby zgłoszeń patentowych dokonanych w ostatnim roku, oprócz roku poprzedzającego ten, w którym niniejsza konwencja weszła w życie, i oblicza w następujący sposób:

(a)    w połowie proporcjonalnie do liczby zgłoszeń patentowych dokonanych w danym umawiającym się państwie;

(b)    w połowie proporcjonalnie do drugiej z kolei największej liczby zgłoszeń patentowych dokonanych w pozostałych umawiających się państwach przez osoby fizyczne lub prawne posiadające miejsce zamieszkania lub główną siedzibę firmy w danym umawiającym się państwie.

Jednakże kwoty, które mają wnieść państwa, w których liczba dokonanych zgłoszeń patentowych przekracza 25.000, traktuje się jako całość i ustala się nowy podział proporcjonalnie do całkowitej liczby zgłoszeń patentowych dokonanych w tych państwach.

(4) Jeżeli w odniesieniu do któregokolwiek umawiającego się państwa nie można ustalić stawki tej kwoty zgodnie z ust. 3, Rada Administracyjna, za zgodą tego państwa, podejmuje decyzje o jej wymiarze.

(5) Art. 39 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio do nadzwyczajnych wkładów finansowych.

(6) Nadzwyczajne wkłady finansowe zwracane są wraz z odsetkami, których stopa procentowa jest jednakowa dla wszystkich umawiających się państw. Zwroty dokonywane są w miarę możliwości zabezpieczenia na ten cel środków w budżecie; kwota zabezpieczona w ten sposób dzielona jest między umawiające się państwa zgodnie z podziałem, o którym mowa w ust. 3 i 4 powyżej.

(7) Nadzwyczajne wkłady finansowe, przekazane w jakimkolwiek okresie rozliczeniowym, zwracane są w całości przed dokonaniem zwrotu jakichkolwiek takich wkładów lub ich części przekazanych w kolejnym okresie rozliczeniowym.

(1) Na wniosek prezesa Europejskiego Urzędu Patentowego umawiające się państwa wpłacają do Organizacji zaliczki na poczet wpłat i wkładów w granicach kwoty ustalonej przez Radę Administracyjną. Wysokość tych zaliczek ustala się proporcjonalnie do kwot należnych od umawiających się państw w danym okresie rozliczeniowym.

(2) Art. 39 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio do zaliczek.

(1) Dochody i wydatki Organizacji są przedmiotem szacunków dla każdego okresu rozliczeniowego i wykazane są w budżecie. W miarę potrzeby opracowuje się budżet korygujący i budżet uzupełniający.

(2) Budżet jest zrównoważony co do dochodów i wydatków.

(3) Budżet sporządza się w jednostce obrachunkowej ustalonej w Regulaminie finansowym.

(1) Upoważnienie do dokonywania wydatków wpisanych do budżetu ważne jest w ciągu jednego okresu rozliczeniowego, o ile postanowienia zawarte w Regulaminie finansowym nie stanowią inaczej.

(2) Z zastrzeżeniem warunków, które ustali Regulamin finansowy, wszystkie przydziały poza wydatkami na personel, które nie zostały wydatkowane do końca okresu rozliczeniowego, mogą zostać przeniesione, ale jedynie do końca następnego okresu rozliczeniowego.

(3) Przydziały rozplanowane są według różnych tytułów w zależności od rodzaju i celu wydatku i w miarę potrzeby dalej podzielone zgodnie z Regulaminem finansowym.

(1) Budżet Organizacji może zawierać przydziały na nieprzewidziane wydatki.

(2) Zużytkowanie tych przydziałów przez Organizację podlega uprzedniemu zatwierdzeniu przez Radę Administracyjną.

Okres rozliczeniowy rozpoczyna się z dniem 1 stycznia i kończy z dniem 31 grudnia.

(1) Prezes Europejskiego Urzędu Patentowego przedkłada projekt budżetu Radzie Administracyjnej nie później niż w dacie określonej w Regulaminie finansowym.

(2) Budżet oraz budżet korygujący lub budżet uzupełniający zatwierdza Rada Administracyjna.

(1) Jeśli na początku okresu rozliczeniowego budżet nie został zatwierdzony przez Radę Administracyjną, wydatki mogą być realizowane na podstawie rozliczeń miesięcznych z danego tytułu lub innego działu budżetowego, zgodnie z postanowieniami Regulaminu finansowego, w wysokości do jednej dwunastej przydziałów budżetowych z poprzedniego okresu rozliczeniowego, pod warunkiem że fundusze w ten sposób udostępnione prezesowi Europejskiego Urzędu Patentowego nie przekraczają jednej dwunastej funduszów przewidzianych w projekcie budżetu.

(2) Rada Administracyjna może, pod warunkiem przestrzegania innych postanowień ustalonych w ust. 1, upoważnić do dokonywania wydatków przekraczających jedną dwunastą funduszów.

(3) Wpłaty, o których mowa w art. 37 (b), wnosi się na zasadach tymczasowych zgodnie z warunkami określonymi w art. 39 na rok poprzedzający rok, którego dotyczy projekt budżetu.

(4) Umawiające się strony wnoszą co miesiąc, na zasadach tymczasowych i zgodnie z podziałem, o którym mowa w art. 40 ust. 3 i 4, wszelkie nadzwyczajne wkłady finansowe niezbędne do zapewnienia realizacji powyższych postanowień ust. 1 i 2. Art. 39 ust. 4 stosuje się odpowiednio do tych wkładów.

(1) Za wykonanie budżetu oraz budżetu korygującego lub uzupełniającego odpowiada prezes Europejskiego Urzędu Patentowego w granicach przydzielonych funduszów.

(2) W ramach budżetu prezes Europejskiego Urzędu Patentowego może, w granicach i na warunkach ustalonych w Regulaminie finansowym, przenosić fundusze pomiędzy poszczególnymi tytułami lub działami.

(1) Rachunek dochodów i wydatków oraz bilans Organizacji sprawdzają w pełni niezawiśli rewidenci, powołani przez Radę Administracyjną na okres pięciu lat, który to okres można odnowić lub przedłużyć.

(2) Kontrola na podstawie rachunków, a w razie potrzeby przeprowadzana na miejscu, ustala, czy wszystkie dochody zostały uzyskane i wszystkie wydatki dokonane w sposób właściwy i zgodny z prawem oraz czy zarządzanie finansowe jest prawidłowe. Rewidenci sporządzają sprawozdanie po zakończeniu każdego okresu rozliczeniowego.

(3) Prezes Europejskiego Urzędu Patentowego każdego roku przedkłada Radzie Administracyjnej, razem ze sprawozdaniem rewidentów, zestawienie rachunkowe z poprzedniego okresu rozliczeniowego dotyczące budżetu oraz bilans przedstawiający aktywa i pasywa Organizacji.

(4) Rada Administracyjna zatwierdza roczne zestawienie rachunkowe razem ze sprawozdaniem rewidentów i udziela prezesowi Europejskiego Urzędu Patentowego absolutorium z wykonania budżetu.

Regulamin finansowy ustanawia w szczególności:

(a)    procedurę dotyczącą sporządzania i wykonania budżetu oraz przedkładania i kontrolowania rachunków;

(b)    sposób i procedurę, według których wpłaty i wkłady finansowe przewidziane w art. 37 oraz zaliczki przewidziane w art. 41 mają być przekazywane do dyspozycji Organizacji przez umawiające się państwa;

(c)    zasady dotyczące odpowiedzialności urzędników rozliczających i dokonujących płatności oraz dyspozycje dotyczące ich nadzorowania;

(d)    odsetki przewidziane w art. 39, art. 40 i art. 47;

(e)    sposób obliczania wkładów finansowych należnych na mocy art. 146;

(f)    skład i obowiązki Komisji ds. Budżetu i Finansów, która powinna zostać utworzona przez Radę Administracyjną.

Zasady dotyczące opłat określają w szczególności wysokość opłat oraz sposoby ich wnoszenia.

(1) Patenty europejskie udzielane są na wynalazki, które nadają się do przemysłowego stosowania, są nowe i posiadają poziom wynalazczy.

(2) Nie uważa się za wynalazki w rozumieniu ust. 1 w szczególności:

(a)    odkryć, teorii naukowych i metod matematycznych;

(b)    wytworów o charakterze estetycznym;

(c)    schematów, zasad i metod przeprowadzania procesów myślowych, rozgrywania gier albo prowadzenia działalności gospodarczej oraz programów komputerowych;

(d)    przedstawienia informacji.

(3) Postanowienia ust. 2 wykluczają zdolność patentową przedmiotu i działalności, o których mowa w tym przepisie jedynie wówczas, gdy europejskie zgłoszenie patentowe lub patent europejski dotyczą takiego przedmiotu lub działalności jako takich.

(4) Za wynalazki nadające się do przemysłowego stosowania w rozumieniu ust. 1 nie uważa się sposobów leczenia ludzi lub zwierząt metodami chirurgicznymi lub terapeutycznymi oraz metod diagnostycznych stosowanych na ludziach lub zwierzętach. Niniejsze postanowienie nie ma zastosowania do produktów, w szczególności do substancji lub mieszanin stosowanych przy którejkolwiek z tych metod.

Nie udziela się patentów europejskich na:

(a)    wynalazki, których publikowanie lub stosowanie byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami pod warunkiem, że stosowanie nie jest uważane za sprzeczne tylko dlatego, że jest zabronione przez ustawę lub inny akt prawny w kilku lub we wszystkich umawiających się państwach;

(b)    odmiany roślin lub rasy zwierząt albo czysto biologiczne sposoby hodowli roślin lub zwierząt; przepis ten nie ma zastosowania do sposobów mikrobiologicznych lub produktów otrzymanych w ich wyniku.

(1) Wynalazek uważa się za nowy, jeżeli nie jest on częścią stanu techniki.

(2) Uważa się, że stan techniki obejmuje wszystko to, co przed datą dokonania europejskiego zgłoszenia patentowego zostało udostępnione do wiadomości publicznej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie bądź w każdy inny sposób.

(3) Ponadto, za zawartą w stanie techniki uważa się treść europejskich zgłoszeń patentowych, które zostały dokonane wcześniej i których data zgłoszenia jest wcześniejsza niż data, o której mowa w ust. 2, oraz których publikacja, zgodnie z art. 93, nastąpiła w tej dacie lub po tej dacie.

(4) Postanowienia ust. 3 mają zastosowanie tylko o tyle, o ile umawiające się państwo, wyznaczone w późniejszym zgłoszeniu, zostało również wyznaczone w zgłoszeniu wcześniejszym, które zostało opublikowane.

(5) Postanowienia ust. 1-4 nie wyłączają zdolności patentowej substancji lub mieszaniny, zawartej w stanie techniki, przeznaczonej do zastosowania w sposobie, o którym mowa w art. 52 ust. 4, pod warunkiem że jej zastosowanie w sposobie, o którym mowa w tym ustępie, nie jest zawarte w stanie techniki.

(1) Dla celów art. 54 ujawnienie wynalazku nie jest brane pod uwagę, jeżeli nastąpiło nie wcześniej niż sześć miesięcy przed dokonaniem europejskiego zgłoszenia patentowego i jeżeli spowodowane było bezpośrednio lub pośrednio:

(a)    oczywistym nadużyciem w stosunku do zgłaszającego lub jego poprzednika prawnego, albo

(b)    faktem, że zgłaszający lub jego poprzednik prawny wystawili wynalazek na oficjalnej lub oficjalnie uznanej wystawie międzynarodowej w rozumieniu Konwencji o wystawach międzynarodowych, podpisanej w Paryżu dnia 22 listopada 1928 r. i po raz ostatni zmienionej dnia 20 listopada 1972 r.

(2) W przypadku określonym w ust. 1 (b), ust. 1 ma zastosowanie jedynie wówczas, jeżeli przy dokonywaniu zgłoszenia europejskiego zgłaszający oświadczy, że wynalazek został wystawiony na wystawie i złoży potwierdzające ten fakt zaświadczenie w terminie i na warunkach ustalonych w Regulaminie wykonawczym.

Wynalazek uważa się za wykazujący poziom wynalazczy, jeżeli dla specjalisty z danej dziedziny nie wynika on w sposób oczywisty ze stanu techniki. Jeżeli stanem techniki objęte są dokumenty, o których mowa w art. 54 ust. 3, nie są one brane pod uwagę przy ocenie poziomu wynalazczego.

Wynalazek uważany jest za nadający się do przemysłowego stosowania, jeżeli może być wytwarzany lub wykorzystywany w jakiejkolwiek gałęzi przemysłu, włącznie z rolnictwem.

Europejskiego zgłoszenia patentowego może dokonać każda osoba fizyczna lub prawna albo jakikolwiek organ zrównany z osobą prawną na mocy tego prawa, któremu podlega.

Europejskie zgłoszenie patentowe może być również dokonane bądź przez współzgłaszających, bądź przez dwóch lub większą liczbę zgłaszających wyznaczających różne umawiające się państwa.

(1) Prawo do patentu europejskiego przysługuje twórcy lub jego następcy prawnemu. Jeżeli twórca jest pracownikiem, prawo do patentu europejskiego określa się zgodnie z ustawodawstwem państwa, w którym pracownik ten posiada główne zatrudnienie. Jeśli nie można ustalić państwa, w którym pracownik posiada główne zatrudnienie, wówczas stosuje się ustawodawstwo tego państwa, w którym pracodawca posiada siedzibę firmy, z którą związany jest pracownik.

(2) Jeśli wynalazku dokonały dwie lub więcej osób niezależnie od siebie, prawo do patentu europejskiego przysługuje osobie, która dokonała europejskiego zgłoszenia patentowego w najwcześniejszej dacie; jednakże niniejszy przepis ma zastosowanie tylko wtedy, jeżeli pierwsze zgłoszenie zostało opublikowane zgodnie z art. 93 i wywołuje skutki jedynie w stosunku do umawiającego się państwa wyznaczonego w zgłoszeniu, które zostało opublikowane.

(3) Dla celów postępowania przed Europejskim Urzędem Patentowym zgłaszający uważany jest za uprawnionego do korzystania z prawa do patentu europejskiego.

(1) Jeśli prawomocną decyzją rozstrzygnięto, że osoba, o której mowa w art. 60 ust. 1, niebędąca zgłaszającym, uprawniona jest do uzyskania patentu europejskiego, może ona, w terminie trzech miesięcy od uprawomocnienia się decyzji, pod warunkiem że patent europejski nie został jeszcze udzielony, w odniesieniu do tych wyznaczonych w zgłoszeniu patentowym umawiających się państw, w których decyzja została wydana lub uznana, lub ma zostać uznana na podstawie Protokołu w sprawie uznawania orzeczeń, stanowiącego załącznik do niniejszej konwencji:

(a)    kontynuować postępowanie zgłoszeniowe we własnym imieniu w miejsce zgłaszającego;

(b)    dokonać nowego europejskiego zgłoszenia patentowego na ten sam wynalazek albo

(c)    złożyć wniosek o odrzucenie zgłoszenia.

(2) Postanowienia art. 76 ust. 1 stosuje się odpowiednio do nowego zgłoszenia, dokonanego zgodnie z ust. 1.

(3) Regulamin wykonawczy ustala procedurę stosowaną przy wykonywaniu postanowień ust. 1, szczególne wymogi stosowane do nowych zgłoszeń dokonanych zgodnie z ust. 1 oraz termin wniesienia opłat za to zgłoszenie, za poszukiwanie oraz za wyznaczenie.

Twórca ma prawo wobec zgłaszającego bądź właściciela patentu europejskiego do wymieniania go jako takiego przed Europejskim Urzędem Patentowym.

(1) Czas trwania patentu europejskiego wynosi 20 lat od daty dokonania zgłoszenia.

(2) Postanowienia ust. 1 nie ograniczają prawa umawiającego się państwa do przedłużenia czasu trwania patentu europejskiego lub udzielenia odpowiedniej ochrony, która następuje bezpośrednio po upływie czasu trwania patentu na tych samych warunkach, jakie mają zastosowanie do patentów krajowych:

(a)    w celu uwzględnienia stanu wojny lub podobnych sytuacji kryzysowych dotykających to państwo;

(b)    jeśli przedmiotem patentu europejskiego jest produkt lub sposób wytwarzania produktu, który zanim może zostać wprowadzony na rynek tego państwa, musi zostać poddany wymaganej przez prawo administracyjnej procedurze uzyskania zezwolenia.

(3) Postanowienia ust. 2 stosuje się odpowiednio do patentów europejskich udzielonych łącznie dla grupy umawiających się państw zgodnie z art. 142.

(4) Umawiające się państwo, które zapewnia przedłużenie czasu trwania patentu lub odpowiedniej ochrony, o których mowa w ust. 2 (b), może zgodnie z porozumieniem zawartym z Organizacją powierzyć Europejskiemu Urzędowi Patentowemu zadania związane z wykonywaniem przepisów dotyczących takiego przedłużenia.

(1) Z zastrzeżeniem postanowień ust. 2 patent europejski od daty publikacji wzmianki o jego udzieleniu przyznaje jego właścicielowi w każdym umawiającym się państwie, w stosunku do którego został udzielony, takie same prawa, jakie przyznawałby patent krajowy udzielony w tym państwie.

(2) Jeżeli przedmiot patentu europejskiego dotyczy sposobu wytwarzania, ochrona przyznana patentem rozciąga się na produkty uzyskane bezpośrednio tym sposobem.

(3) Każde naruszenie patentu europejskiego rozpatruje się zgodnie z ustawodawstwem krajowym.

(1) Każde umawiające się państwo może postanowić, że jeśli tekst, w którym Europejski Urząd Patentowy zamierza udzielić patentu europejskiego lub utrzymać w mocy w tym państwie patent europejski w zmienionej formie, nie jest sporządzony w jednym z języków urzędowych tego państwa, wówczas zgłaszający lub właściciel patentu dostarcza do głównego urzędu własności przemysłowej tłumaczenie tego tekstu na wybrany przez siebie jeden z jego języków urzędowych albo, jeżeli państwo ustaliło używanie jednego określonego języka urzędowego, tłumaczenie na ten język. Termin dostarczenia tłumaczenia upływa po trzech miesiącach od daty opublikowania w Europejskim Biuletynie Patentowym informacji o udzieleniu patentu europejskiego lub utrzymaniu patentu europejskiego w mocy w zmienionej formie, o ile dane państwo nie ustali terminu dłuższego.

(2) Każde umawiające się państwo, które wprowadziło przepisy stosownie do ust. 1, może postanowić, że zgłaszający lub właściciel patentu europejskiego powinien, w terminie ustalonym przez to państwo, pokryć wszystkie koszty publikacji tłumaczenia lub ich część.

(3) Każde umawiające się państwo może postanowić, że w przypadku nieprzestrzegania przepisów wprowadzonych stosownie do ust. 1 i 2, patent europejski uważany jest w tym państwie za nieważny od początku.

Europejskie zgłoszenie patentowe, któremu nadano datę zgłoszenia, jest w wyznaczonych umawiających się państwach równoznaczne ze zwykłym zgłoszeniem krajowym i, tam gdzie ma to zastosowanie, z pierwszeństwem zastrzeżonym w europejskim zgłoszeniu patentowym.

(1) Od daty publikacji na podstawie art. 93 europejskie zgłoszenie patentowe przyznaje tymczasowo taką ochronę, jaka przyznawana jest na mocy art. 64 w umawiających się państwach wyznaczonych w zgłoszeniu, które zostało opublikowane.

(2) Każde umawiające się państwo może ustanowić, że europejskie zgłoszenie patentowe nie przyznaje takiej ochrony, jaka przyznawana jest na mocy art. 64. Jednakże ochrona związana z publikacją europejskiego zgłoszenia patentowego nie może być mniejsza niż ta, jaką ustawodawstwo danego państwa wiąże z obowiązkową publikacją niebadanych krajowych zgłoszeń patentowych. W każdym przypadku każde umawiające się państwo co najmniej zapewni, że od daty publikacji europejskiego zgłoszenia patentowego zgłaszający może domagać się od każdej osoby, która stosuje wynalazek w danym państwie, stosownego w danych okolicznościach odszkodowania, w przypadku gdy taka osoba ponosiłaby odpowiedzialność za naruszenie patentu krajowego na mocy ustawodawstwa krajowego.

(3) Każde umawiające się państwo, którego język urzędowy nie jest językiem postępowania, może postanowić, że ochrona tymczasowa, wynikająca z ust. 1 i 2 powyżej, nie służy dopóty, dopóki tłumaczenie zastrzeżeń na jeden z jego języków urzędowych wybrany przez zgłaszającego, lub w przypadku gdy państwo ustaliło używanie jednego określonego języka urzędowego, tłumaczenie na ten język, nie zostanie:

(a)    udostępnione do wiadomości publicznej w sposób określony ustawodawstwem krajowym lub

(b)    przekazane osobie stosującej wynalazek w tym państwie.

(4) Uważa się, że europejskie zgłoszenie patentowe nie wywołało żadnych skutków określonych w ust. 1 i 2 powyżej, jeżeli zostało wycofane, uznane za wycofane lub w sposób ostateczny odrzucone. To samo postanowienie stosuje się do skutków europejskiego zgłoszenia patentowego w umawiających się państwach, których wyznaczenie zostało wycofane lub uznane za wycofane.

Uznaje się, że europejskie zgłoszenie patentowe oraz udzielony na jego podstawie patent nie wywołują od początku skutków określonych w art. 64 i 67 w takim zakresie, w jakim patent ten został unieważniony w postępowaniu sprzeciwowym.

(1) Zakres ochrony przyznany patentem europejskim lub europejskim zgłoszeniem patentowym określa treść zastrzeżeń patentowych. Niemniej jednak opis i rysunki służą do interpretacji zastrzeżeń patentowych.

(2) W okresie aż do udzielenia patentu europejskiego zakres ochrony przyznanej europejskim zgłoszeniem patentowym określają najpóźniej złożone zastrzeżenia, zamieszczone w publikacji przewidzianej w art. 93. Jednakże patent europejski, taki jaki został udzielony lub jaki został zmieniony w postępowaniu sprzeciwowym, określa z mocą wsteczną ochronę przyznaną europejskim zgłoszeniem patentowym, o ile ochrona ta nie zostanie przez to rozszerzona.

(1) Tekst europejskiego zgłoszenia patentowego lub patentu europejskiego, sporządzony w języku postępowania, jest autentycznym tekstem w każdym postępowaniu przed Europejskim Urzędem Patentowym oraz w każdym z umawiających się państw.

(2) Jednakże w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 2, w postępowaniu przed Europejskim Urzędem Patentowym oryginalny tekst stanowi podstawę do ustalenia, czy przedmiot zgłoszenia lub patentu wykracza poza treść zgłoszenia, jakie zostało dokonane.

(3) Każde umawiające się państwo może postanowić, że przewidziane w niniejszej konwencji tłumaczenie na urzędowy język tego państwa uważane jest w tym państwie, z wyjątkiem postępowania o unieważnienie, za autentyczne w przypadku, gdy zgłoszenie lub patent w języku tłumaczenia przyznaje ochronę węższą niż ochrona przyznana przez zgłoszenie lub patent w języku postępowania.

(4) Każde umawiające się państwo, które przyjmie przepisy zgodnie z ust. 3:

(a)    musi zezwolić zgłaszającemu albo właścicielowi patentu na dostarczenie poprawionego tłumaczenia europejskiego zgłoszenia patentowego lub patentu europejskiego. Takie poprawione tłumaczenie nie wywiera żadnych skutków prawnych, dopóki nie zostaną odpowiednio spełnione warunki ustalone przez umawiające się państwo stosownie do art. 65 ust. 2 oraz art. 67 ust. 3;

(b)    może postanowić, że każdy, kto w tym państwie w dobrej wierze stosuje bądź poczynił rzeczywiste i poważne przygotowania do stosowania wynalazku, którego stosowanie nie spowodowałoby naruszenia zgłoszenia lub patentu rozumianego według oryginalnego tłumaczenia, może po poprawieniu tego tłumaczenia nadal nieodpłatnie stosować wynalazek w ramach swojego przedsiębiorstwa lub dla jego potrzeb.

Europejskie zgłoszenie patentowe może zostać przeniesione lub może spowodować powstanie praw w jednym lub większej liczbie wyznaczonych umawiających się państw.

Przeniesienia europejskiego zgłoszenia patentowego dokonuje się w formie pisemnej i wymaga ono podpisów stron umowy.

Europejskie zgłoszenie patentowe może stanowić, w całości lub w części, przedmiot licencji na całości lub części terytoriów wyznaczonych umawiających się państw.

O ile niniejsza konwencja nie stanowi inaczej, europejskie zgłoszenie patentowe jako przedmiot własności podlega w każdym wyznaczonym umawiającym się państwie i ze skutkiem w tym państwie prawu, które w tym państwie ma zastosowanie do krajowych zgłoszeń patentowych.

(1) Europejskie zgłoszenie patentowe może być dokonane:

(a)    w Europejskim Urzędzie Patentowym w Monachium lub w jego oddziale w Hadze, albo

(b)    w głównym urzędzie własności przemysłowej lub w innym właściwym organie umawiającego się państwa, jeżeli ustawodawstwo tego państwa na to zezwala. Zgłoszenie dokonane w taki sposób wywołuje taki sam skutek, jakby zostało dokonane w tej samej dacie w Europejskim Urzędzie Patentowym.

(2) Postanowienia ust. 2 nie wykluczają stosowania przepisów ustawowych lub wykonawczych, które w umawiającym się państwie:

(a)    dotyczą wynalazków, które ze względu na swój charakter bądź przedmiot nie mogą być przekazane za granicę bez uprzedniej zgody kompetentnych organów danego państwa lub

(b)    stanowią, że każde zgłoszenie musi najpierw być dokonane w organie krajowym lub uzależniają bezpośrednie dokonanie zgłoszenia w innym organie od uzyskania na to wcześniejszej zgody.

(3) Żadne umawiające się państwo nie może przewidywać ani dopuszczać dokonania wydzielonych zgłoszeń europejskich w organie, o którym mowa w ust. 1 (b).

(1) Europejskie zgłoszenie wydzielone musi być dokonane bezpośrednio w Europejskim Urzędzie Patentowym w Monachium lub w jego oddziale w Hadze. Może być ono dokonane tylko w odniesieniu do przedmiotu, który nie wykracza poza treść wcześniejszego zgłoszenia, jakie zostało dokonane; o ile wymogi niniejszego przepisu zostaną spełnione, europejskie zgłoszenie wydzielone uważa się za dokonane w dacie dokonania wcześniejszego zgłoszenia i korzysta ono z prawa pierwszeństwa.

(2) Europejskie zgłoszenie wydzielone nie może wyznaczać tych umawiających się państw, które nie zostały wyznaczone w zgłoszeniu wcześniejszym.

(3) Regulamin wykonawczy ustala procedurę stosowaną przy wykonaniu postanowień ust. 1, w szczególności wymogi, które ma spełnić zgłoszenie wydzielone, oraz termin wniesienia opłat za dokonanie zgłoszenia, za poszukiwanie i za wyznaczenie.

(1) Główny urząd własności przemysłowej umawiającego się państwa obowiązany jest do przekazania do Europejskiego Urzędu Patentowego, w jak najkrótszym czasie możliwym do pogodzenia ze stosowanym ustawodawstwem krajowym, dotyczącym tajności wynalazków ze względu na interes państwa, każdego europejskiego zgłoszenia patentowego, które zostało dokonane w urzędzie lub innym właściwym organie tego państwa.

(2) Umawiające się państwa podejmą wszelkie stosowne kroki dla zapewnienia przekazywania do Europejskiego Urzędu Patentowego, w ciągu sześciu tygodni od daty dokonania zgłoszenia, tych europejskich zgłoszeń patentowych, których przedmiot w sposób oczywisty nie podlega utajnieniu na mocy ustawodawstwa, o którym mowa w ust. 1.

(3) Europejskie zgłoszenia patentowe wymagające dalszego zbadania, czy podlegają one utajnieniu, przekazywane są w taki sposób, aby mogły dotrzeć do Europejskiego Urzędu Patentowego w terminie czterech miesięcy od daty dokonania zgłoszenia, albo w przypadku gdy zastrzegane jest pierwszeństwo, w terminie czternastu miesięcy od daty pierwszeństwa.

(4) Europejskie zgłoszenie patentowe, którego przedmiot został utajniony, nie jest przekazywane do Europejskiego Urzędu Patentowego.

(5) Europejskie zgłoszenia patentowe, które nie dotrą do Europejskiego Urzędu Patentowego przed upływem czternastu miesięcy od daty ich dokonania lub gdy zastrzeżone zostało pierwszeństwo - od daty pierwszeństwa, uważa się za wycofane. Opłaty za zgłoszenie i za poszukiwanie oraz wyznaczenie podlegają zwrotowi.

(1) Europejskie zgłoszenie patentowe powinno zawierać:

(a)    podanie o udzielenie patentu europejskiego;

(b)    opis wynalazku;

(c)    jedno lub więcej zastrzeżeń;

(d)    rysunki powoływane w opisie lub zastrzeżeniach;

(e)    skrót.

(2) Europejskie zgłoszenie patentowe podlega wniesieniu opłaty za zgłoszenie oraz za poszukiwanie w terminie jednego miesiąca od daty dokonania zgłoszenia.

(3) Europejskie zgłoszenie patentowe musi spełniać wymogi ustalone w Regulaminie wykonawczym.

(1) Podanie o udzielenie patentu europejskiego zawiera wyznaczenie umawiającego się państwa lub umawiających się państw, w których pragnie się uzyskać ochronę na wynalazek.

(2) Wyznaczenie umawiającego się państwa podlega opłacie za wyznaczenie. Opłaty za wyznaczenie wnosi się w ciągu sześciu miesięcy, licząc od daty ukazania się w Europejskim Biuletynie Patentowym informacji o publikacji sprawozdania z poszukiwania europejskiego.

(3) Wyznaczenie umawiającego się państwa może zostać wycofane w każdym czasie aż do momentu udzielenia patentu europejskiego. Wycofanie wskazania wszystkich umawiających się państw uważa się za wycofanie europejskiego zgłoszenia patentowego. Opłaty za wyznaczenie nie podlegają zwrotowi.

Datą dokonania europejskiego zgłoszenia patentowego jest data, w której zgłaszający złożył dokumenty zawierające:

(a)    informację, że chce on uzyskać patent europejski;

(b)    wyznaczenie co najmniej jednego umawiającego się państwa;

(c)    informacje dotyczące tożsamości zgłaszającego;

(d)    opis i jedno lub więcej zastrzeżeń patentowych, sporządzone w jednym z języków, o których mowa w art. 14 ust. 1 i 2, nawet jeżeli opis i zastrzeżenia nie spełniają pozostałych wymogów niniejszej konwencji.

Europejskie zgłoszenie patentowe wskazuje twórcę. Jeżeli zgłaszający nie jest twórcą lub nie jest jedynym twórcą, wskazanie takie zawiera oświadczenie określające podstawę nabycia prawa do patentu europejskiego.

Europejskie zgłoszenie patentowe dotyczy tylko jednego wynalazku lub grupy wynalazków tak ze sobą powiązanych, że tworzą jeden ogólny pomysł wynalazczy.

Europejskie zgłoszenie patentowe musi ujawniać wynalazek w sposób dostatecznie jasny i wyczerpujący, aby specjalista z danej dziedziny mógł go wykonać.

Zastrzeżenia patentowe określają przedmiot wnioskowanej ochrony. Powinny być jasne i zwięzłe oraz poparte opisem.

Skrót służy jedynie do celów informacji technicznej; nie może być on brany pod uwagę w żadnym innym celu, w szczególności dla ustalenia zakresu wnioskowanej ochrony, ani dla celów stosowania art. 54 ust. 3.

(1) Opłaty za utrzymanie w mocy europejskich zgłoszeń patentowych wnosi się zgodnie z Regulaminem wykonawczym do Europejskiego Urzędu Patentowego. Opłaty te stają się wymagalne za trzeci rok i każdy następny rok, licząc od daty dokonania zgłoszenia.

(2) Jeżeli opłata za utrzymanie w mocy nie została wniesiona w dacie lub przed datą jej wymagalności, może zostać w sposób ważny wniesiona w ciągu sześciu miesięcy od tej daty, pod warunkiem równoczesnego wniesienia opłaty dodatkowej.

(3) Jeżeli opłata za utrzymanie w mocy i opłata dodatkowa nie zostały wniesione w terminie, europejskie zgłoszenie patentowe uważa się za wycofane. Do podjęcia takiej decyzji właściwy jest jedynie Europejski Urząd Patentowy.

(4) Obowiązek wniesienia opłat za utrzymanie w mocy ustaje z momentem wniesienia opłaty za utrzymanie w mocy, należnej za ten rok, w którym opublikowana została informacja o udzieleniu patentu europejskiego.

(1) Ten, kto we właściwy sposób dokonał w państwie lub na państwo będące stroną Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej zgłoszenia o udzielenie patentu lub o zarejestrowanie wzoru przemysłowego, lub udzielenie świadectwa użyteczności, lub świadectwa autorskiego, albo jego następca prawny, korzysta, przy dokonywaniu europejskiego zgłoszenia patentowego na ten sam wynalazek, z prawa pierwszeństwa w ciągu dwunastu miesięcy od daty dokonania pierwszego zgłoszenia.

(2) Każde zgłoszenie równoważne z prawidłowym zgłoszeniem krajowym na podstawie ustawodawstwa krajowego państwa, w którym zostało ono dokonane, lub na podstawie porozumień dwustronnych lub wielostronnych, łącznie z niniejszą konwencją, uznaje się za rodzące prawo pierwszeństwa.

(3) Przez prawidłowe zgłoszenie krajowe rozumie się każde zgłoszenie wystarczające do ustalenia daty, w której zgłoszenie to zostało dokonane, bez względu na dalszy wynik tego zgłoszenia.

(4) Dla celów ustalenia pierwszeństwa późniejsze zgłoszenie posiadające ten sam przedmiot, co wcześniejsze pierwsze zgłoszenie i dokonane w tym samym państwie lub na to samo państwo, uważa się za pierwsze zgłoszenie pod warunkiem, że w dacie dokonania późniejszego zgłoszenia zgłoszenie wcześniejsze zostało wycofane, zaniechane lub odrzucone bez udostępnienia go do wglądu publicznego i bez pozostawienia jakichkolwiek nieuregulowanych praw oraz że nie służyło ono za podstawę do zastrzegania prawa pierwszeństwa. Wcześniejsze zgłoszenie nie może już potem służyć za podstawę do zastrzegania prawa pierwszeństwa.

(5) Jeśli pierwsze zgłoszenie zostało dokonane w państwie, które nie jest stroną Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej, wówczas postanowienia ust. 1-4 stosuje się jedynie o tyle, o ile państwo to, zgodnie z informacją opublikowaną przez Radę Administracyjną i na mocy porozumień dwustronnych i wielostronnych udziela, na podstawie pierwszego zgłoszenia dokonanego w Europejskim Urzędzie Patentowym, jak również na podstawie pierwszego zgłoszenia dokonanego w którymkolwiek lub na którekolwiek umawiające się państwo i na warunkach równoważnych warunkom ustalonym w Konwencji paryskiej, prawa pierwszeństwa posiadającego równoważny skutek.

(1) Ubiegający się o patent europejski, który pragnie skorzystać z pierwszeństwa zgłoszenia wcześniejszego, składa oświadczenie o pierwszeństwie, kopię wcześniejszego zgłoszenia oraz, jeżeli zgłoszenie to nie jest w jednym z języków urzędowych Europejskiego Urzędu Patentowego, tłumaczenie tego zgłoszenia na jeden z języków urzędowych. Procedurę stosowania tych postanowień ustala Regulamin wykonawczy.

(2) Dla europejskiego zgłoszenia patentowego można zastrzec kilka pierwszeństw pomimo faktu, że powstały one w różnych krajach. Odpowiednio można zastrzec wiele pierwszeństw dla jakiegokolwiek jednego zastrzeżenia. Jeżeli zastrzega się wiele pierwszeństw, terminy biegnące od daty pierwszeństwa biegną od najwcześniejszej daty pierwszeństwa.

(3) Jeżeli dla europejskiego zgłoszenia patentowego zastrzega się jedno lub więcej pierwszeństw, prawo pierwszeństwa obejmuje tylko te elementy europejskiego zgłoszenia patentowego, które zawarte są w tym zgłoszeniu lub zgłoszeniach, z których zastrzegane jest pierwszeństwo.

(4) Jeżeli pewne elementy wynalazku, dla którego zastrzega się pierwszeństwo, nie znajdują się wśród zastrzeżeń sformułowanych w zgłoszeniu wcześniejszym, to mimo to pierwszeństwo może zostać przyznane pod warunkiem, że dokumentacja zgłoszenia wcześniejszego jako całość wyraźnie ujawnia takie elementy.

Prawo pierwszeństwa powoduje taki skutek, że datę pierwszeństwa uznaje się za datę dokonania europejskiego zgłoszenia patentowego dla celów art. 54 ust. 2 i 3 oraz art. 60 ust. 2.

(1) Sekcja Zgłoszeń przeprowadza badanie, czy:

(a)    europejskie zgłoszenie patentowe spełnia wymogi dla przyznania mu daty zgłoszenia;

(b)    została wniesiona w terminie opłata za dokonanie zgłoszenia oraz opłata za poszukiwanie;

(c)    tłumaczenie europejskiego zgłoszenia patentowego na język postępowania w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 2, zostało dostarczone w terminie.

(2) Jeśli nie można przyznać daty zgłoszenia, Sekcja Zgłoszeń daje zgłaszającemu możliwość usunięcia braków zgodnie z Regulaminem wykonawczym. Jeśli braki te nie zostaną usunięte w terminie, zgłoszenia nie rozpatruje się jako europejskiego zgłoszenia patentowego.

(3) Jeśli opłaty za zgłoszenie i za poszukiwanie nie zostaną wniesione w terminie lub, w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2, tłumaczenie zgłoszenia na język postępowania nie zostanie dostarczone w terminie, wówczas zgłoszenie uznaje się za wycofane.

(1) Jeśli europejskiemu zgłoszeniu patentowemu została przyznana data zgłoszenia i nie zostało ono uznane za wycofane na mocy art. 90, wówczas Sekcja Zgłoszeń bada, czy:

(a)    zostały spełnione wymogi art. 133 ust. 2;

(b)    zgłoszenie odpowiada wymogom formalnym ustalonym w Regulaminie wykonawczym dla stosowania niniejszego przepisu;

(c)    złożony został skrót;

(d)    podanie o udzielenie patentu europejskiego spełnia wymogi obligatoryjnych postanowień Regulaminu wykonawczego, dotyczących treści oraz, w przypadkach gdzie ma to zastosowanie, czy zostały spełnione wymogi niniejszej konwencji dotyczące zastrzeżenia pierwszeństwa;

(e)    zostały wniesione opłaty za wyznaczenie;

(f)    wskazany został twórca zgodnie z art. 81;

(g)    w dacie dokonania zgłoszenia zostały złożone rysunki, o których mowa w art. 78 ust. 1 (6).

(2) Jeżeli Sekcja Zgłoszeń stwierdzi istnienie braków, które mogą zostać usunięte, wówczas daje zgłaszającemu możliwość ich usunięcia zgodnie z Regulaminem wykonawczym.

(3) Jeżeli braki stwierdzone w trakcie badania prowadzonego na podstawie ust. 1 (a)-(d) nie zostaną usunięte zgodnie z Regulaminem wykonawczym, zgłoszenie zostaje odrzucone; jeżeli przepisy, o których mowa w ust. 1 (d), dotyczą prawa pierwszeństwa, zgłoszenie traci takie prawo.

(4) Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 (e), opłata za wyznaczenie w odniesieniu do któregokolwiek wyznaczonego państwa nie została wniesiona w terminie, wyznaczenie tego państwa uważa się za wycofane.

(5) Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 (f), brak wskazania twórcy nie zostanie, zgodnie z Regulaminem wykonawczym i z zastrzeżeniem ustalonych w nim wyjątków, usunięty w ciągu szesnastu miesięcy od daty dokonania europejskiego zgłoszenia patentowego albo, gdy zastrzega się pierwszeństwo, od daty pierwszeństwa, wówczas zgłoszenie takie uważa się za wycofane.

(6) Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 (g), rysunki nie zostały złożone w dacie dokonania zgłoszenia, ani nie zostały podjęte żadne kroki w celu usunięcia tego braku zgodnie z Regulaminem wykonawczym, wówczas albo zmienia się datę zgłoszenia na datę, w której złożone zostały rysunki, albo powołanie się w zgłoszeniu na rysunki uważa się za usunięte, zależnie od wyboru dokonanego przez zgłaszającego zgodnie z Regulaminem wykonawczym.

(1) Jeśli europejskiemu zgłoszeniu patentowemu została przyznana data dokonania zgłoszenia i nie uważa się go za wycofane na mocy art. 90 ust. 3, Wydział Poszukiwań sporządza, na podstawie zastrzeżeń i z uwzględnieniem opisu i rysunków, sprawozdanie z poszukiwania europejskiego w formie przewidzianej w Regulaminie wykonawczym.

(2) Sprawozdanie z poszukiwania europejskiego zostaje przekazane, niezwłocznie po sporządzeniu, zgłaszającemu wraz z kopiami wszystkich powołanych w nim dokumentów.

(1) Europejskie zgłoszenie patentowe publikuje się możliwie jak najwcześniej po upływie osiemnastu miesięcy od daty zgłoszenia lub, jeśli zastrzeżone zostało pierwszeństwo, od daty pierwszeństwa. Niemniej jednak, na wniosek zgłaszającego, zgłoszenie może zostać opublikowane przed upływem wspomnianego wyżej okresu. Jeżeli patent został udzielony przed upływem wspomnianego wyżej okresu, zgłoszenie publikuje się równocześnie z publikacją opisu patentu europejskiego.

(2) Publikacja obejmuje opis, zastrzeżenia i rysunki, które zostały złożone oraz, w załączniku, skrót z poszukiwania europejskiego i streszczenie, o ile zostały sporządzone przed zakończeniem technicznych przygotowań do publikacji. Jeśli sprawozdanie z poszukiwania europejskiego oraz skrót nie zostały opublikowane równocześnie ze zgłoszeniem, wówczas publikuje się je oddzielnie.

(1) Europejski Urząd Patentowy bada, na pisemny wniosek, czy europejskie zgłoszenie patentowe i wynalazek, którego ono dotyczy, spełniają wymogi niniejszej konwencji.

(2) Zgłaszający może złożyć wniosek o przeprowadzenie badania aż do upływu sześciu miesięcy od daty, w której w Europejskim Biuletynie Patentowym zamieszczono informację o publikacji sprawozdania z poszukiwania europejskiego. Wniosek uważa się za złożony z chwilą wniesienia opłaty za badanie. Wniosek nie może być wycofany.

(3) Jeżeli wniosek o przeprowadzenie badania nie został złożony do końca okresu, o którym mowa w ust. 2, zgłoszenie uważa się za wycofane.

(1) Rada Administracyjna może przedłużyć termin na złożenie wniosku o badanie, jeżeli zostanie ustalone, że europejskie zgłoszenia patentowe nie mogą zostać przebadane we właściwym terminie.

(2) Jeśli Rada Administracyjna przedłuży termin, może podjąć decyzję, że do złożenia wniosków o badanie uprawnione są osoby trzecie. W takich przypadkach określi w Regulaminie wykonawczym właściwe zasady.

(3) Decyzję Rady Administracyjnej o przedłużeniu terminu stosuje się tylko do zgłoszeń dokonanych po publikacji takiej decyzji w Dzienniku Urzędowym Europejskiego Urzędu Patentowego.

(4) Jeśli Rada Administracyjna przedłuży termin, wówczas zobowiązana jest ustanowić środki mające na celu jak najwcześniejsze przywrócenie pierwotnego terminu.

(1) Jeśli zgłaszający ubiegający się o patent europejski złożył wniosek o badanie, zanim przekazano mu sprawozdanie z poszukiwania europejskiego, Europejski Urząd Patentowy wzywa go do udzielenia w ustalonym terminie odpowiedzi, czy pragnie on kontynuować postępowanie w odniesieniu do tego zgłoszenia.

(2) Jeśli badanie europejskiego zgłoszenia patentowego ujawni, że zgłoszenie lub wynalazek, którego ono dotyczy, nie spełnia wymogów niniejszej konwencji, Wydział Badań wzywa zgłaszającego, zgodnie z Regulaminem wykonawczym i tyle razy, ile jest to niezbędne, do zgłoszenia uwag w terminie ustalonym przez ten Wydział.

(3) Jeśli zgłaszający nie zastosuje się we właściwym terminie do wezwania, o którym mowa w ust. 1 i 2, zgłoszenie uważa się za wycofane.

(1) Wydział Badań odrzuca europejskie zgłoszenie patentowe, jeśli w jego opinii zgłoszenie lub wynalazek, którego ono dotyczy, nie spełnia wymogów niniejszej konwencji, chyba że konwencja przewiduje inne sankcje.

(2) Jeśli Wydział Badań uważa, że zgłoszenie oraz wynalazek, którego ono dotyczy, spełniają wymogi niniejszej konwencji, wówczas podejmuje decyzję o udzieleniu patentu europejskiego na wyznaczone umawiające się państwa pod warunkiem, że:

(a)    zostało ustalone, zgodnie z postanowieniami Regulaminu wykonawczego, że zgłaszający wyraża zgodę na tekst, w którym Wydział Badań zamierza udzielić patentu;

(b)    opłaty za udzielenie patentu i za wydrukowanie opisu zostały wniesione w terminie przewidzianym w Regulaminie wykonawczym;

(c)    wniesione zostały opłaty za utrzymanie w mocy patentu oraz inne już wymagalne opłaty dodatkowe.

(3) Jeśli opłata za udzielenie patentu i opłata za wydrukowanie opisu nie zostaną wniesione we właściwym terminie, zgłoszenie uważa się za wycofane.

(4) Decyzja o udzieleniu patentu europejskiego wywołuje skutki od daty opublikowania informacji o udzieleniu w Europejskim Biuletynie Patentowym. Taka informacja zostaje opublikowana co najmniej trzy miesiące po rozpoczęciu biegu terminu, o którym mowa w ust. 2 (b).

(5) W Regulaminie wykonawczym można postanowić, że zgłaszający składa tłumaczenie zastrzeżeń zawartych w tekście, w którym Wydział Badań zamierza udzielić patentu, na dwa języki urzędowe Europejskiego Urzędu Patentowego inne niż język postępowania. W takim przypadku termin ustalony w ust. 4 wynosi co najmniej pięć miesięcy. Jeśli tłumaczenie nie zostanie złożone we właściwym terminie, zgłoszenie uważa się za wycofane.

(6) Na wniosek zgłaszającego informację o udzieleniu patentu europejskiego publikuje się przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 4 lub ust. 5. Taki wniosek można złożyć jedynie wówczas, jeśli spełnione są wymogi stosownie do ust. 2 i 5.

Równocześnie ze wzmianką o udzieleniu patentu europejskiego Europejski Urząd Patentowy publikuje opis patentu europejskiego zawierający opis wynalazku, zastrzeżenia oraz rysunki.

(1) W ciągu dziewięciu miesięcy od publikacji informacji o udzieleniu patentu europejskiego każda osoba może wnieść do Europejskiego Urzędu Patentowego sprzeciw dotyczący udzielonego patentu europejskiego. Sprzeciw wnosi się w formie uzasadnionego na piśmie oświadczenia. Uważa się go za wniesiony dopiero z chwilą wniesienia opłaty za sprzeciw.

(2) Sprzeciw dotyczy patentu europejskiego we wszystkich umawiających się państwach, w których patent ten wywołuje skutki prawne.

(3) Sprzeciw może zostać wniesiony nawet wówczas, gdy odstąpiono od ubiegania się o patent lub patent ten wygasł w stosunku do wszystkich wyznaczonych państw.

(4) Stronami postępowania sprzeciwowego są zarówno osoby wnoszące sprzeciw, jak i właściciel patentu.

(5) Jeżeli jakakolwiek osoba wykaże, że w umawiającym się państwie w następstwie prawomocnej decyzji została ona wpisana do rejestru patentowego w miejsce poprzedniego właściciela patentu, wówczas osoba ta, na własny wniosek, zastępuje poprzedniego właściciela w odniesieniu do tego państwa. W drodze wyjątku od postanowień art. 118 poprzedniego właściciela oraz osoby występującej z wnioskiem nie uważa się za współwłaścicieli, chyba że obydwaj występują z takim wnioskiem.

Sprzeciw może zostać wniesiony wyłącznie na tej podstawie, że:

(a)    przedmiot patentu europejskiego nie posiada zdolności patentowej w rozumieniu art. 52-57;

(b)    patent europejski nie ujawnia wynalazku w sposób dostatecznie jasny i pełny, tak aby mógł być wykonany przez specjalistę z danej dziedziny;

(c)    przedmiot patentu europejskiego wykracza poza treść zgłoszenia, które zostało dokonane lub jeśli patent został udzielony na zgłoszenie wydzielone lub na nowe zgłoszenie dokonane zgodnie z art. 61, wykracza on poza treść wcześniejszego zgłoszenia, które zostało dokonane.

(1) Jeżeli sprzeciw jest dopuszczalny, Wydział ds. Sprzeciwów bada, czy podstawy sprzeciwu określone w art. 100 stanowią przeszkodę dla utrzymania w mocy patentu europejskiego.

(2) W trakcie rozpatrywania sprzeciwu, które prowadzone jest zgodnie z postanowieniami Regulaminu wykonawczego, Wydział ds. Sprzeciwów wzywa strony, tyle razy, ile jest to niezbędne, do wnoszenia w terminie ustalonym przez Wydział ds. Sprzeciwów uwag dotyczących informacji przekazywanych przez osoby trzecie lub pochodzących z tego Wydziału.

(1) Jeśli Wydział ds. Sprzeciwów uważa, że podstawy sprzeciwu, o których mowa w art. 100, stanowią przeszkodę dla utrzymania w mocy patentu europejskiego, wówczas unieważnia patent.

(2) Jeżeli Wydział ds. Sprzeciwów uważa, że podstawy sprzeciwu, o których mowa w art. 100, nie stanowią przeszkody dla utrzymania w mocy patentu w formie niezmienionej, wówczas odrzuca sprzeciw.

(3) Jeśli Wydział ds. Sprzeciwów uważa, że biorąc pod uwagę zmiany dokonane przez właściciela patentu w trakcie postępowania sprzeciwowego, patent i wynalazek, którego on dotyczy, spełniają wymogi konwencji, podejmuje decyzję o utrzymaniu w mocy patentu w formie zmienionej pod warunkiem, że:

(a)    zgodnie z postanowieniami Regulaminu wykonawczego zostało ustalone, że właściciel patentu zgadza się na tekst, w którym Wydział ds. Sprzeciwów zamierza utrzymać patent w mocy;

(b)    opłata za wydrukowanie nowego opisu patentu europejskiego została wniesiona w terminie określonym w Regulaminie wykonawczym.

(4) Jeśli opłata za wydrukowanie nowego opisu nie zostanie wniesiona we właściwym terminie, patent zostaje unieważniony.

(5) W Regulaminie wykonawczym można postanowić, że właściciel patentu składa tłumaczenie wszystkich zmienionych zastrzeżeń na dwa języki urzędowe Europejskiego Urzędu Patentowego inne niż język postępowania. Jeśli tłumaczenie nie zostanie złożone we właściwym terminie, patent zostaje unieważniony.

Jeśli patent europejski zostaje zmieniony na podstawie art. 102 ust. 3, wówczas Europejski Urząd Patentowy w momencie publikacji informacji o decyzji w sprawie sprzeciwu publikuje nowy opis patentu europejskiego zawierający opis wynalazku, zastrzeżenia i rysunki w zmienionej formie.

(1) Każda strona postępowania pokrywa koszty, jakie poniosła, chyba że decyzja Wydziału ds. Sprzeciwów lub Komisji Odwoławczej nakazuje ze względów słuszności, zgodnie z Regulaminem wykonawczym, inny podział kosztów poniesionych w trakcie przeprowadzania dowodu lub postępowania ustnego.

(2) Kancelaria Wydziału ds. Sprzeciwów ustala, na wniosek, wysokość kosztów, które mają zostać zapłacone zgodnie z decyzją o ich podziale. Ustalona przez kancelarię wysokość kosztów może zostać zweryfikowana decyzją Wydziału ds. Sprzeciwów, na wniosek złożony w terminie ustalonym w Regulaminie wykonawczym.

(3) Każda ostateczna decyzja Europejskiego Urzędu Patentowego, ustalająca wysokość kosztów, będzie traktowana, dla celów jej wykonania w umawiających się państwach, w taki sam sposób, jak decyzja ostateczna wydana przez sąd cywilny państwa, na terytorium którego ma być wykonana. Kontrola takiej decyzji ogranicza się do kwestii jej autentyczności.

(1) W przypadku zgłoszenia sprzeciwu w odniesieniu do patentu europejskiego, każda osoba trzecia, która dowiedzie, że zostało wszczęte przeciwko niej postępowanie w sprawie naruszenia tego samego patentu może, po upływie terminu do wniesienia sprzeciwu, przystąpić do postępowania sprzeciwowego, jeśli powiadomi o swoim przystąpieniu w ciągu trzech miesięcy od daty wszczęcia postępowania w sprawie naruszenia. To samo postanowienie ma zastosowanie w odniesieniu do każdej osoby trzeciej, która dowiedzie zarówno, że właściciel patentu żądał od niej zaniechania domniemanego naruszenia patentu, jak i że wszczęła ona postępowanie o sądowe rozstrzygnięcie, że nie narusza ona patentu.

(2) Powiadomienie o przystąpieniu składa się w formie umotywowanego na piśmie oświadczenia. Powiadomienie uważa się za złożone z chwilą wniesienia opłaty za sprzeciw. Po dopełnieniu tej formalności przystąpienie do sprawy będzie, z zastrzeżeniem wyjątków ustalonych w Regulaminie wykonawczym, traktowane jak sprzeciw.

(1) Odwołanie służy od decyzji Wydziału Zgłoszeń, Wydziałów Badań, Wydziałów ds. Sprzeciwów i Wydziału Prawnego. Ma ono skutek zawieszający.

(2) Odwołanie od decyzji Wydziału ds. Sprzeciwów może być wniesione nawet, jeżeli nastąpiło zrzeczenie się patentu europejskiego lub jego wygaśnięcie w stosunku do wszystkich wyznaczonych państw.

(3) Decyzja, która nie kończy postępowania w sprawie w odniesieniu do jednej ze stron, może być przedmiotem odwołania jedynie razem z decyzją ostateczną, chyba że decyzja ta zezwala na złożenie odrębnego odwołania.

(4) Podział kosztów postępowania sprzeciwowego nie może być wyłącznym przedmiotem odwołania.

(5) Decyzja ustalająca wysokość kosztów postępowania sprzeciwowego nie może być przedmiotem odwołania, chyba że wysokość ta przekracza kwotę ustaloną w zasadach dotyczących opłat.

Każda strona postępowania, pokrzywdzona decyzją, może wnieść od niej odwołanie. Wszystkie pozostałe strony postępowania są stronami postępowania odwoławczego z mocy prawa.

Zawiadomienie o odwołaniu musi być złożone na piśmie w Europejskim Urzędzie Patentowym w ciągu dwóch miesięcy od daty powiadomienia o decyzji, od której wnosi się odwołanie. Zawiadomienie uważa się za złożone z chwilą wniesienia opłaty za odwołanie. W ciągu czterech miesięcy od powiadomienia o decyzji musi być złożone pisemne oświadczenie wskazujące podstawy odwołania.

(1) Jeśli wydział, którego decyzja zostaje zaskarżona, uzna odwołanie za dopuszczalne i dobrze umotywowane, poprawia swoją decyzję. Postanowienie to nie ma zastosowania, kiedy przeciwko odwołującemu się występuje inna strona postępowania.

(2) Jeżeli odwołanie nie będzie uwzględnione w ciągu jednego miesiąca od otrzymania oświadczenia wskazującego podstawy odwołania, zostanie ono niezwłocznie i bez żadnych uwag co do istoty sprawy przekazane do Komisji Odwoławczej.

(1) Jeśli odwołanie jest dopuszczalne, Komisja Odwoławcza bada, czy odwołanie jest możliwe do uwzględnienia.

(2) W toku rozpatrywania odwołania, które prowadzone jest zgodnie z przepisami Regulaminu wykonawczego, Komisja Odwoławcza wzywa strony, tyle razy, ile jest to niezbędne, do zgłoszenia, w terminie ustalonym przez Komisję Odwoławczą, uwag dotyczących argumentów drugiej strony lub wysuniętych przez tę Komisję.

(3) Jeżeli zgłaszający nie zastosuje się we właściwym terminie do wezwania stosownie do ust. 2, europejskie zgłoszenie patentowe uważa się za wycofane, chyba że zaskarżona decyzja była podjęta przez Wydział Prawny.

(1) Po zbadaniu możliwości uwzględnienia odwołania Komisja Odwoławcza podejmuje decyzję w sprawie odwołania. Komisja Odwoławcza może albo wykonać dowolne uprawnienia leżące w kompetencji wydziału, który był odpowiedzialny za wydanie zaskarżonej decyzji, albo przekazać sprawę do tego wydziału do ponownego rozpoznania.

(2) Jeżeli Komisja Odwoławcza przekaże sprawę do ponownego rozpoznania do wydziału, którego decyzja została zaskarżona, wydział ten będzie związany motywami rozstrzygnięcia dokonanego przez Komisję Odwoławczą o tyle, o ile fakty są te same. Jeżeli zaskarżoną decyzję wydała Sekcja Zgłoszeń, wówczas Wydział Badań będzie również związany motywami rozstrzygnięcia Komisji Odwoławczej.

(1) Dla zapewnienia jednolitego stosowania prawa lub jeżeli powstaje ważny problem prawny:

(a)    Komisja Odwoławcza w toku postępowania dotyczącego sprawy, z własnej inicjatywy albo na wniosek jednej ze stron postępowania odwoławczego, przedstawia sprawę Rozszerzonej Komisji Odwoławczej, jeżeli uzna, że z powyższych powodów wymagane jest podjęcie decyzji. Jeśli Komisja Odwoławcza odrzuca wniosek, podaje powody odrzucenia w decyzji ostatecznej;

(b)    prezes Europejskiego Urzędu Patentowego może przedstawić problem prawny Rozszerzonej Komisji Odwoławczej, jeżeli dwie Komisje Odwoławcze wydały różne decyzje w tej samej sprawie.

(2) W przypadkach objętych postanowieniami ust. 1 (a) strony postępowania odwoławczego będą stronami postępowania przed Rozszerzoną Komisją Odwoławczą.

(3) Decyzja Rozszerzonej Komisji Odwoławczej, o której mowa w ust. 1 (a), jest dla Komisji Odwoławczej wiążąca w odniesieniu do rozpatrywanego odwołania.

(1) Decyzje Europejskiego Urzędu Patentowego mogą opierać się jedynie na podstawach lub dowodach, do których zainteresowane strony miały możliwość ustosunkowania się.

(2) Europejski Urząd Patentowy rozpatruje i wydaje decyzje w sprawie europejskiego zgłoszenia patentowego lub patentu europejskiego jedynie na podstawie tekstu przedłożonego lub uzgodnionego przez zgłaszającego lub właściciela patentu.

(1) W toku toczącego się przed nim postępowania Europejski Urząd Patentowy bada z własnej inicjatywy fakty; w tym badaniu nie jest ograniczony faktami, dowodami i argumentami przedstawionymi przez strony ani ich żądaniami.

(2) Europejski Urząd Patentowy może nie brać pod uwagę faktów lub dowodów, które nie zostały dostarczone przez strony we właściwym czasie.

(1) Po publikacji europejskiego zgłoszenia patentowego każda osoba może przedstawić swoje uwagi dotyczące zdolności patentowej wynalazku, w odniesieniu do którego dokonano zgłoszenia. Uwagi takie muszą być złożone na piśmie i muszą wskazywać podstawy, na jakich zostały oparte. Osoba taka nie jest stroną postępowania przed Europejskim Urzędem Patentowym.

(2) O uwagach, o których mowa w ust. 1, powiadamia się zgłaszającego lub właściciela patentu, który może się do nich ustosunkować.

(1) Postępowanie ustne przeprowadza się na wniosek Europejskiego Urzędu Patentowego, jeśli Urząd ten uzna to za wskazane, albo na wniosek jednej ze stron postępowania. Jednakże Europejski Urząd Patentowy może odrzucić wniosek o dalsze postępowanie ustne przed tym samym wydziałem, jeżeli strony oraz przedmiot postępowania są te same.

(2) Niemniej jednak postępowanie ustne jest prowadzone przed Sekcją Zgłoszeń na wniosek zgłaszającego jedynie wówczas, jeżeli Sekcja Zgłoszeń uzna to za wskazane lub jeżeli przewiduje odrzucenie europejskiego zgłoszenia patentowego.

(3) Postępowanie ustne przed Sekcją Zgłoszeń, Wydziałami Badań i Wydziałem Prawnym jest niejawne.

(4) Postępowanie ustne jest jawne, włącznie z ogłoszeniem decyzji, przed Komisjami Odwoławczymi i Rozszerzoną Komisją Odwoławczą po publikacji europejskiego zgłoszenia patentowego, a także przed Wydziałami ds. Sprzeciwów, o ile wydział, przed którym prowadzone jest postępowanie, nie zarządzi inaczej w przypadkach, kiedy dopuszczenie publiczności mogłoby spowodować poważne i nieuzasadnione szkody, zwłaszcza dla strony postępowania.

(1) W każdym postępowaniu przed Wydziałem Badań, Wydziałem ds. Sprzeciwów lub Kom